ales hikayem..

bu sabah 9buçukta ales sınavına girdim. (bilmeyenler için "ales" yüksek lisans eğitimine başvurabilmek için geçilmesi gereken aptal bi sınav.) aslında ben yurtdışı yüksek lisans düşünüyorum ama ne olur ne olmaz, ordan kabul alamazsam açıkta kalmayayım diye burdakilere de başvurabilirim. o yüzden girmem gerekti yine de.
sınava oturup çalışan var mıdır bilmiyorum ama ben çalışmadım yani. milagro'yla senenin başında aldığımız deneme kitapları olduğu gibi duruyo. tipik tembel öğrenci profiliyle son bi hafta panikle alıp 2-3 deneme çözdüm o kadar. zaten bu yaştan sonra oturup geometri sorusu çözmek çok garip geldi. aslında keyif aldığımı bile söyleyebilirim, sudoku çözmek gibiydi aynı -ki sudoku'yu çok severim!
o yüzden bu yazımda sorulara çemkirmiyorum. gayet severek cevapladım hepsini. tabi sınav sisteminin yine değişmesi ve yine ilk defa benim girceğim dönemde uygulanması tamamen benim şanssızlığımdı! çözmem gereken 100 sayısal, 50 sözel sorusu olduğunu sınavdan 7-8 saat falan önce öğrenmiş olmam da benim sorumsuzluğum.

konu bunlar değil. benim ales hikayem sınavdan önce başladı. pazartesi olmuş, sınava bi haftadan az kalmış, herkesin giriş belgesi elinde, benimki yok! bekle bekle, ne gelen var ne giden. apartman kapısı ne zaman şaibeli bi şekilde çalsa ben aşağı koşturuyorum, asker yolu bekler gibi postacı gözlüyorum, yok yok yok. perşembe günü artık iyice paniklemeye başladım, "sınav belgesi  gelmediği için sınava giremeyen kız" olmak istemiyorum çünkü. annem arada şüpheli şüpheli bakıp "başvuruyu doğru yaptığından emin misin? yoksa adresi mi yanlış yazdın??" diyo kendimi iyice ezik hissediyorum. hayır yanlış yazmadım! herşeyi doğru yaptım! ama arada ben de kendimden şüpheye düşmedim değil.
cuma günü oldu, pazar sınav var, belgem hala yok. gidip ösym bürolarından çıkarabiliyomuşum, ne hoş. ösym bürosu dedikleri şeyin koca istanbulda sadece 2yerde olduğunu söylemeyi unutuyolar tabi. üstelik biri üsküdarda, biri avcılarda! nasıl yakın (!) anlatamam!! böyle böyle içimden ösym'ye giydirirken apartman kapısındaki anormal gürültüden postacının geldiğini anlıyorum ve aşağıya koşup o hızla adama da çemkiriyorum. herkes işini düzgün yapsın canım! pazar günkü sınav için belge cuma günü mü gelir!!
neyse sonunda geç de olsa giriş belgeme kavuşuyorum ve bi haftadır geyiği dönen (benim okuma fırsatım olmadığı için ehehe mehehe diye çaktırmadan sohbete dahil olmaya çalıştığım) arka kısımdaki sınav kurallarını okuyorum. telefon/çanta yasak. tamam. o bilinen bişey. peki bunun dışındaki saat, küpe, bileklik, metal aksesuarlar, demir paralar, yiyecek-içecek, kalem, silgi vb yasaklara ne demeli?
tesettürlü arkadaşlarımız başörtüsüyle sınava girebiliyorken, benim kolumdaki bilekliğin kime ne zararı var??
onlarınki inanç da benimki değil mi? ben de o bilekliğin bana uğur getirdiğine inanıyorum? aylardır çıkarmamışım onu ben. sadece zamanı geldiğinde çıkaracağıma söz vermişim. ayrıca bileklerimin boş olması feci şekilde rahatsız eder beni. neden sınava incecik bi bileklikle girmem bile sorun??
söylene söylene bi gece önceden vedalaşıyorum bilekliğimle. hatta polemik çıkmasın diye bileğimdeki kırmızı ipi de makasla kesip çıkartıyorum :(
okumaya devam ediyorum, üstümüzün elle ve dedektörle aranacağı bu yüzden herhangi bir metal eşya küpe/broş vb bulundurmamamız gerektiği....derkeeeeeeen.. aklıma bişey geliyo. hızmam! 4yıldır aralıksız taktığım için varlığını bile unutuyorum ben çoğu zaman. kpds'de millete alyanslarını çıkartıp çöpe attıran manyak ösym'nin benim hızmama vereceği tepkiyi merakla bekliyorum ve geriliyorum. bütüüüüüüüüün gece rüyamda güvenlikçilerle boğuşup "hayııır çıkaramam. gerçekten çıkaramıyorum" diye ağlandığımı tahmin edersiniz. okuyunca sınava girmekten bile vazgeçebilirdim. gerçekten benim onu çıkarmam imkansız, düşer bayılırım. ben yılda bi kere gider deldirdiğim yerde hızmamı çıkarttırıp, yenisini taktırırım olur biter. onun dışında kulağına küpe takan birini görünce bile bayılcak gibi hisseden bendenizin kendi kendine hızmasını çıkarması ve sınavdan sonra tekrar takması mümkün değil! işim farketmesinler diye dualara kalıyo o yüzden..
bunun dışında koyu koyu yazıyla kocaman sınava dışarıdan yiyecek-içecek sokulması kesinlikle yasaktır yazısını görüyorum. tamam ben de geceden sarmalar börekler hazırlatıp sınava götürcek değildim ama soru çözerken şeker/sakız tıkınmayı severim yani ben.. napalım artık deyip ondan da vazgeçiyorum.. zaten bi de koyu koyu "her türlü ihtiyacınız ösym tarafından karşılanacaktır" yazıyo, içine neler dahil merak ediyorum..
sabah oluyo, telaşla evden çıkıyorum. üzerimde cep telefonu yok. anahtarlarım, cüzdanım, kalemlerim hiçbişeyim yok. daha da önemlisi çantam bile yok! elimi kolumu koyacak yer bulamıyorum, herkes bana bakıyomuş gibi geliyo. yanımdan geçenlerin "aaa çantasız mı çıkmış sokağa" dediklerini zannediyorum, iyice gerilip kendimi çıplak gibi hissediyorum ve psikolojime ilk darbe o zaman vuruluyo. 22 yıllık hayatımda sokağa hiç çantasız adım attığımı hatırlamıyorum. 4-5yaşlarındayken bile minik çantalarım vardı benim, onları alırdım. böyle sanki kolum bacağım eksik gibi, çok garip.
neyse itü'nün dolambaçlı yollarında sınav binamı buluyorum, girişte güvenlik görevlilerinin hepimize kurbanlık koyun muamelesi yapmasını izliyorum. bi an gözümde öyle dramatikleşiyo ki, sanki biri köle alıyomuş gibi açıp dişlerime bakıcak sonra sertçe ittirip "bunu da alın!" dicek. neyse ki durum o kadar kötüleşmiyo, şirin bi kadın polise denk geliyorum, hızmamı da görmezden geliyo ve giriyorum.
sınav salonuna girer girmez vaad ettikleri "her türlü ihtiyacımız"ı görüp, gülmemek için yanaklarımı ısırıyorum. fakire sadaka verir gibi şeffaf poşete sarılmış 2 kurşun kalem, 1 silgi, 1 boktan kalemtraş, 3 olips şeker, 1 de peçete.
hani öyle iddialı bi laftan sonra insan daha farklı şeyler bekliyo tabi. 2 tane dandik kurşun kalem yerine neden adam gibi bi tane versatil kalem koymadıklarına anlam veremiyorum. neticede bu da soru hızını etkileyen bişey! ben uçlu kalemlerle daha hızlı ve kendime güvenerek çözüyorum soruları?? ayrıca lütfedip koydukları naneli olipslere de hüzünle bakıyorum. naneli olipsten nefret ederim! bari çeşit olsaydı diyorum şöyle limonlu portakallı falan. izin verilse ben öyle alırdım çünkü. son olarak koydukları buruş buruş peçeteye de neremle güleceğimi şaşırıyorum. peçete ulan. bildiğin peçete. kağıt mendil bile değil. farzedelim ki gribim, o 1 adet peçete 180dk boyunca neyime yeticek benim? ayrıca burnumu o zımpara gibi şeyle mi silmek zorundayım?? insan gibi bi yumuşak selpak mendil koysalar nolur oraya??
getiren herkesten kendi selpak mendillerini topladıklarını görünce hızmanın verdiği suçluluk duygusuyla yerime sinip, sesimi çıkarmadan bekliyorum.
o sırada sınıf yavaş yavaş dolmaya başlıyo ve benim arkamda oturması gereken çocuk da geliyo. en arızalı insanın mutlaka gelip beni bulacağını bildiğimden, defosunun ne olduğunu öğrenmek için sabırsızlanıyorum! neyse ki beni fazla bekletmiyo. yerine oturur oturmaz önündeki ösym pakedini açıp katur kutur seslerle şekerini yemeye başlıyo. görgüsüz müsün nesin çocuk! saat sabahın 9u! sınav daha başlamadı! yerine oturur oturmaz iştahla şekere mi saldırır insan?? sinirim bozuluyo biraz ama sınav başlayıp, soruları fısır fısır sesli okuduğunu duyunca geçirmek üzere olduğum cinnetin yanında hiç kalıyo!
bunları düşünürken bize verdikleri şeyler arasında suyun olmadığını farkediyorum. sabah da aptal gibi şekerli şekerli fıstık ezmesi tıkındığım için ölümüne susamış durumdayım. sağıma soluma bakıyorum, çoğu kişinin masasında su var. bende yok??? isteyene veriyolar herhalde diye düşünüp, sınıf görevlisini çağırıp "pardon ben de bi su alabilir miyim acaba?" diyorum. görevli bikaç saniye suratıma anlamsızca bakıp, "daha vaktimiz var, kantin aşağıda. gidip alabilirsiniz" diyo. o an "dışarıdan yiyecek-içecek sokulması yasaktır" lafının, okul dışını kastettiğini anlıyorum. (en son ne zaman bu kadar utandım onu hatırlayamıyorum ama.)
neyse suyumu alıp dönüyorum, görevlinin 9503583 kere "bakın sınavda dışarı çıkmak yasak, o yüzden zaruri ihtiyaçlarınızı şimdi giderin" uyarısını duydukça karnıma bakıp içimden mesanemle konuşuyorum. yok cevabını alınca, sakin sakin beklemeye devam ediyorum.
kitapçıklar dağıtılıyo, sınav başlıyo ve çözmeye başlıyorum. iyi de geçiyo ama sınav salonuna saat sokulmadığından koskoca amfideki küçücük saatin akreple yelkovanını gözlerimi kısa kısa takip etmeye çalışıyorum. pek de başarılı olamıyorum ki çözmem gereken 20ye yakın soruyu yetiştiremeyip sınavı bitiriyorum:/
sınavdan dönüşüm de ayrı bi hikaye konusu ama blog hayatımın en uzun yazısını yazdığım için burada kesiyorum. sabırla okuyan biiiiiiiiir allahın kulu varsa, onları da şimdiden tebrik ediyorum!!