blogger olmak zor zanaat..

aklımdaki her şeyi yazıp, ortalığa dökmek ve rahatlamak yerine içime atabilirim..

susarım, tek kelime etmem mesela.. 

burnumdan solurum sık sık, dişlerimi sıkarım, alnımı kırıştırırım.

oturup kara kara düşünürüm, bütün gün mahkeme duvarı suratımla gezerim.

çözemediğim, dillendiremediğim sorunlarımı başka türlü dışa vururum ben de.

insanlara bok gibi davranırım mesela.. her şeyin acısını başkasından çıkarırım.

ya da ona da cesaret edemem, kendime yüklenirim sık sık.. 

her şey gözümde büyür, büyür, altından kalkamam.

muhtemelen ya hasta olurum, ya psikopat..

ama bu sizin umrunuzda değil.

ya da yazmak yerine, çenemi hiç tutamam, konuşurum mesela..

kime güveneceğimi hala keşfedemediğim şu yaşımda, her tanıştığım insana çaresizce kendimi anlatmaya çalışırım.

saatlerce konuşurum, o beni dinler gözükür, ben anlatırım.

laflarımı neresinden anlar, nasıl yorumlar, beni ne kadar kınar bilemem..

muhtemelen bu şansla dert anlatılacak en son insanı seçmiş olurum, yine sırtımdan vurulurum, kendi anlattıklarımı başkalarından duyarım, alay konusu olurum..

kendi hayatına bakmadan, o pis egosuyla beni yargılar mesela.. 

kendi ellerinin pisliğine bakmadan, beni işaret eder, güler..

ama bu da benim umrumda değil..

ben yazmayı seçiyorum.

içime atmıyorum, her şey yolundaymış gibi rol yapmıyorum, kuyruğumun acısını başka insanlardan çıkarmıyorum.

sizin sosyallik olarak tanımladığınız şeyleri reddediyorum. birkaç yakınım hariç hayatımda olup bitenleri her önüme gelene, bana her gülen yüz gösterene anlatmıyorum.

insanlara derdimi anlatmak, konuştuklarımı anlamasını beklemek, bana onay vermesini, haklı görmesini sağlamaya çalışmak istemiyorum.

ben sadece yazıyorum..

tanıdığım/tanımadığım insanlar okuyo, kendini yakın hisseden olumlu/olumsuz yorum yapıyo o kadar.

derdim ne çok okunmak, ne buralardan birilerine laf sokmak, ne yazar olma heveslerine kapılmak..

tek derdim yazmak, beynimdekileri dökmek, rahatlamak ve bundan yıllar sonra geri dönüp bakabildiğim bi kayıt tutmak.

geri kalanı çok afedersiniz ama bi tarafımda bile değil.

olsa ben de bilirdim kendime taraftar toplamayı, izleyicim artsın diye kasmayı.. fenomen triplerine girmeyi, fan page'ler açmayı..

en olmadı tüm çevreme blogumun reklamını yapmayı..

güvendiğim 5-10 kişi hariç bi blogum olduğunu kimselere söylememem bu yüzden. bi kısmı da çoktan keşfetti ama bana söylemeden gizli gizli okuyo biliyorum. aslında çoğu zaman nefeslerini ensemde hissediyorum ama bunu da umursamıyorum.

ben sadece yazıyorum.

çünkü siz, ben konuşunca lafı mütemadiyen kıçınızdan anlıyosunuz. açık açık yazdığım ve okuduğunuz şeyleri bile algılamaktan acizsiniz çoğu zaman.

yine de yazıyorum ve bunu bi kusur, kabahat olarak görmüyorum. blog yazdığımı bas bas ortalıkta duyurmamak beni sizden daha az cesur yapmıyo biliyorum. aksine sizden çok daha cesurum.

tamamen bana ait, her kelimesini inanarak yazdığım bi günlüğüm var ve tanımadığım insanların onu okumasından rahatsızlık duymuyorum.

ben yaşadıklarıma da, hissettiklerime de güveniyorum.

siz de bi kendinize bakın, sorgulayın derim..

blogspot'a gelen sansürden bikaç hafta önce kapatmıştım ben blogumu.. şu anda silmiş olduğum bi yazıda anlatılan olaylar yüzünden biraz.. artık hayatımda olmasına tahammül bile edemediğim insanların iznim olmadan blogumu okuyup, bunu kullanmaları yüzünden.. pis burunlarını ota boka sokmaları ve özel hayatıma alenen tecavüz etmeleri yüzünden.. bi an için gözlerinin üzerimde olması o kadar midemi bulandırdı ki, hiç düşünmeden kapattım blogumu. yine de üç yıldır hayatımdaki her önemli/önemsiz ayrıntıyı yazdığım yer herşeyden önemli benim için. yenisini açarım/linkini değiştiririm/kapatırım deme lüksüm yok. burda geçen her kelimenin arkasındayım. ve kimin okuduğu, kimin ne düşündüğü umrumda bile değil. ben kaldığım yerden yazmaya devam ediyorum.. sıkıldığımda, üzüldüğümde, kızdığımda, mutlu olduğumda, aşık olduğumda, sevinçten havalara uçtuğumda, yeni bi hayat kurduğumda, evlendiğimde, çoluk çocuğa karıştığımda, yaşlandığımda ve hatta ölmeye yakınken bile yazıyor olucam.. 

belki vakit bulursam blogumu domaine taşırım.. ya da bundan sonra adım soyadımla yazarım.. bas bas blogumun olduğunu söylemem yine ama bulanların okumasına da kızmam.. bilemiyorum, düşünmem gereken önceliklerim bunlar değil şu an.. 

tek bildiğim ben ve blogum geri döndük.

- i - am - back - bitches -

http://ominidicarta.deviantart.com/

http://twitter.com/#!/ominidicarta

http://www.formspring.me/paperdll