23 yaşındayım..
şu ana kadar 2 kere çok aşık oldum, çok sevdim ve harika giden ilişkim oldu. bikaç kişiyi de tanımaya çalıştım, bişeyler yolunda gitmedi, çok geçmeden ayrıldık.
23 yıldır çok insan tanıdım.
hümanist değilim ama çoğunu sevdim.
çok azına kin duydum, çok çok azını düşman belledim.
bile bile kimseye kötülük yapmadım,
kimsenin kötülüğünü istemedim.
aslında insanlar beni ilgilendirmedi bile pek..
kendi dünyamda büyüdüm ben hep.
kendime yetecek kadarını soludum..
benim canımı acıtmak zordur.. sinirlendirmek, ağlatmak çok zor.. beni gerçekten kızdırmak ve kendine düşman etmekse gerçekten her yiğidin harcı değil.
hümanist değilim,
ama bazen insanlara -pişman olacağımı bile bile- şans veririm.
insanlar da beni hiç yanıltmaz.
günün birinde mutlaka pişman ederler.
bu yazıyı blog kayıtlarımın ücra bi köşesinde buldum. neden devamını getirmemişim, neden yayınlamamışım bilmem..
insanlarla alıp veremediğim ne bilmiyorum. belki çok azının gerçekten iyi niyetli olduğunu gördüğüm içindir. belki çoğunun aslında ne mal olduğunu bildiğim için.
belki de sıfırdan başlamalıyım herşeye.
sıfırdan ama.
kimse olmadan.
tek başıma.
ne yaptığımı, nereye gittiğimi bi daha düşünerek, gözden geçirerek.
hani hayatın belli dönüm noktaları olur. ben o noktalardan birindeyim. şimdi herşeyi durdurdum, düşünüyorum. neydim, ne oldum, kimler vardı, kimler yok oldu, ne değişti, ne hala aynı.. ne istiyorum, ne hayal ediyorum, neyden kaçıyorum, neyi kovalıyorum.. herşeyi ama herşeyi düşünüyorum..
henüz bi yere varamadım. sadece garip bi bunalımdayım. geçmesini bekliyorum.
edit: yazarken bu şarkı çalıyodu, ben hayalimde parmak arası terliklerimi elime alıp sahile indim, etraf zifiri karanlık.. kimse yok.. soğuk kumların üzerinde yürüdüm, yürüdüm. iskelenin en ucuna oturdum. limonlu sodamı açtım, sigaramı yaktım, dalga seslerini dinledim, üşüdüm, ürperdim.. şimdi biraz daha iyiyim..
şu ana kadar 2 kere çok aşık oldum, çok sevdim ve harika giden ilişkim oldu. bikaç kişiyi de tanımaya çalıştım, bişeyler yolunda gitmedi, çok geçmeden ayrıldık.
23 yıldır çok insan tanıdım.
hümanist değilim ama çoğunu sevdim.
çok azına kin duydum, çok çok azını düşman belledim.
bile bile kimseye kötülük yapmadım,
kimsenin kötülüğünü istemedim.
aslında insanlar beni ilgilendirmedi bile pek..
kendi dünyamda büyüdüm ben hep.
kendime yetecek kadarını soludum..
benim canımı acıtmak zordur.. sinirlendirmek, ağlatmak çok zor.. beni gerçekten kızdırmak ve kendine düşman etmekse gerçekten her yiğidin harcı değil.
hümanist değilim,
ama bazen insanlara -pişman olacağımı bile bile- şans veririm.
insanlar da beni hiç yanıltmaz.
günün birinde mutlaka pişman ederler.
bu yazıyı blog kayıtlarımın ücra bi köşesinde buldum. neden devamını getirmemişim, neden yayınlamamışım bilmem..
insanlarla alıp veremediğim ne bilmiyorum. belki çok azının gerçekten iyi niyetli olduğunu gördüğüm içindir. belki çoğunun aslında ne mal olduğunu bildiğim için.
belki de sıfırdan başlamalıyım herşeye.
sıfırdan ama.
kimse olmadan.
tek başıma.
ne yaptığımı, nereye gittiğimi bi daha düşünerek, gözden geçirerek.
hani hayatın belli dönüm noktaları olur. ben o noktalardan birindeyim. şimdi herşeyi durdurdum, düşünüyorum. neydim, ne oldum, kimler vardı, kimler yok oldu, ne değişti, ne hala aynı.. ne istiyorum, ne hayal ediyorum, neyden kaçıyorum, neyi kovalıyorum.. herşeyi ama herşeyi düşünüyorum..
henüz bi yere varamadım. sadece garip bi bunalımdayım. geçmesini bekliyorum.
edit: yazarken bu şarkı çalıyodu, ben hayalimde parmak arası terliklerimi elime alıp sahile indim, etraf zifiri karanlık.. kimse yok.. soğuk kumların üzerinde yürüdüm, yürüdüm. iskelenin en ucuna oturdum. limonlu sodamı açtım, sigaramı yaktım, dalga seslerini dinledim, üşüdüm, ürperdim.. şimdi biraz daha iyiyim..

11 yorum:
içimden yorum yapmak geldi ama ne yorum yapacagım bilemedim. aksamdan beri bende odanın icinde volta atıyorum "benzer" sebeplerden.
Böyle içten ya yazı,
Kendi halinde hani,
Seviyorum.
@ender yurt
bir çeşit salgın hastalık mı bu acaba?
@hayalci
teşekkür ederim.. böyle yazmaktan başka çarem yok, konuşamazsam anlatamazsam yazıyorum sanki kimse okumayacakmış gibi..
ahh paper resmen kendini anlatırken beni de anlatmışsın.
hele pişman olacağını bile bile insanlara şans verme kısmında ipler koptu. sanırım bi insanın ne kadar kötü olabileceğini kabul etmek istemiyoruz.
sen böyle içinin en derinliklerinden yazınca bir yandan okumayı seviyorum bir yandan da hiç böyle bir ruh haline bürünmeni istemiyorum.. sarılasım geliyor sana nolur üzülme hepsi geçicek herşeyin üstesinden geleceksin demek istiyorum..
@loana
bile bile lades olmaktan vazgeçmemiz gerek sanırım!
@nunuş
awww:)
çok tatlısın nunuş. geçecek biliyorum ben de ama geçene kadar da canıma okunuyo işte.
daha iyi ol (,
Sevgili papercım. Selamm ben geldiim! ;)
Mimledim seni şekerim.. ;)
http://mellynindunyasi.blogspot.com/2011/04/en-sevdigim.html
@gwtrb
umarım!
@melly
hoşgeldin!!
gördüm canım yazını, çok da güzel bi mim, vakit bulabilirsem yazıcam umarım. teşekkürler!
kendine iyi bak ve üzmeee !!!
aww :)
peki, denerim.
Yorum Gönder